سلام بچه ها

نمی دونم گلایه از خودمه که دارم می کنم یا از زمانه اما اینو بخونید اگه یه نفر مثل اینو پیدا کردین به منم نشون بدین.

الان عشق یعنی خونه - ماشین - پول - ویلای شمال و غیره

از من می شنوید خودتون رو اسباب بازی این عشق نکیند.

-----------------------------------------------------------------------------------------

دخترک شانزده ساله بود که برای اولین بار عاشق پسر شد… پسر قدبلند بود،
صدای بمی داشت و همیشه شاگرد اول کلاس بود. دختر خجالتی نبود اما نمی خواست
احساسات خود را به پسر ابراز کند، از اینکه راز این عشق را در قلبش نگه می
داشت و دورادور او را می دید احساس خوشبختی می کرد. در آن روزها، حتی یک
سلام به یکدیگر، دل دختر را گرم می کرد. او که ساختن ستاره های کاغذی را
یاد گرفته بود هر روز روی کاغذ کوچکی یک جمله برای پسر می نوشت و کاغذ را
به شکل ستاره ای زیبا تا می کرد و داخل یک بطری بزرگ می انداخت. دختر با
دیدن پیکر برازنده پسر با خود می گفت پسری مثل او دختری با موهای بلند و
چشمان درشت را دوست خواهد داشت. دختر موهایی بسیار سیاه ولی کوتاه داشت و
وقتی لبخند می زد، چشمانش به باریکی یک خط می شد.

در نوزده سالگی دختر وارد یک دانشگاه متوسط شد و
پسر با نمره ممتاز به دانشگاهی بزرگ در پایتخت راه یافت. یک شب، هنگامی که
همه دختران خوابگاه برای دوست پسرهای خود نامه می نوشتند یا تلفنی با آنها
حرف می زدند، دختر در سکوت به شماره ای که از مدت ها پیش حفظ کرده بود
نگاه می کرد. آن شب برای نخستین بار دلتنگی را به معنای واقعی حس کرد.
روزها می گذشت و او زندگی رنگارنگ دانشگاهی را بدون توجه پشت سر می گذاشت.
به یاد نداشت چند بار دست های دوستی را که به سویش دراز می شد، رد کرده
بود. در این چهار سال تنها در پی آن بود که برای فوق لیسانس در دانشگاهی که
پسر درس می خواند، پذیرفته شود. در تمام این مدت دختر یک بار هم موهایش را
کوتاه نکرد. دختر بیست و دو ساله بود که به عنوان شاگرد اول وارد دانشگاه
پسر شد. اما پسر در همان سال فارغ التحصیل شد و کاری در مدرسه دولتی پیدا
کرد. زندگی دختر مثل گذشته ادامه داشت و بطری های روی قفسه اش به شش تا
رسیده بود. دختر در بیست و پنج سالگی از دانشگاه فارغ التحصیل شد و در شهر
پسر کاری پیدا کرد. در تماس با دوستان دیگرش شنید که پسر شرکتی باز کرده و
تجارت موفقی را آغاز کرده است. چند ماه بعد، دختر کارت دعوت مراسم ازدواج
پسر را دریافت کرد. در مراسم عروسی، دختر به چهره شاد و خوشبخت عروس و
داماد چشم دوخته بود و بدون آنکه شرابی بنوشد، مست شد. زندگی ادامه داشت.
دختر دیگر جوان نبود، در بیست و هفت سالگی با یکی از همکارانش ازدواج کرد.
شب قبل از مراسم ازدواجش، مثل گذشته روی یک کاغذ کوچک نوشت: فردا ازدواج می
کنم اما قلبم از آن توست… و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا کرد. ده سال
بعد، روزی دختر به طور اتفاقی شنید که شرکت پسر با مشکلات بزرگی مواجه شده و
در حال ورشکستگی است. همسرش از او جدا شده و طلبکارانش هر روز او را آزار
می دهند. دختر بسیار نگران شد و به جستجویش رفت… شبی در باشگاهی، پسر را
مست پیدا کرد. دختر حرف زیادی نزد، تنها کارت بانکی خود را که تمام پس
اندازش در آن بود در دست پسر گذاشت. پسر دست دختر را محکم گرفت، اما دختر
با لبخند دستش را رد کرد و گفت: مست هستید، مواظب خودتان باشید. زن پنجاه و
پنج ساله شد، از همسرش جدا شده بود و تنها زندگی می کرد. در این سالها پسر
با پول های دختر تجارت خود را نجات داد. روزی دختر را پیدا کرد و خواست دو
برابر آن پول و بیست درصد سهام شرکت خود را به او بدهد اما دختر همه را رد
کرد و پیش از آنکه پسر حرفی بزند گفت: دوست هستیم، مگر نه؟ پسر برای مدت
طولانی به او نگاه کرد و در آخر لبخند زد. چند ماه بعد، پسر دوباره ازدواج
کرد، دختر نامه تبریک زیبایی برایش نوشت ولی به مراسم عروسی اش نرفت. مدتی
بعد دختر به شدت مریض شد، در آخرین روزهای زندگیش، هر روز در بیمارستان یک
ستاره زیبا می ساخت. در آخرین لحظه، در میان دوستان و اعضای خانواده اش،
پسر را بازشناخت و گفت: در قفسه خانه ام سی و شش بطری دارم، می توانید آن
را برای من نگهدارید؟ پسر پذیرفت و دختر با لبخند آرامش جان سپرد. مرد
هفتاد و هفت ساله در حیاط خانه اش در حال استراحت بود که ناگهان نوه اش یک
ستاره زیبا را در دستش گذاشت و پرسید: پدر بزرگ، نوشته های روی این ستاره
چیست؟ مرد با دیدن ستاره باز شده و خواندن جمله رویش، مبهوت پرسید: این را
از کجا پیدا کردی؟ کودک جواب داد: از بطری روی کتاب خانه پیدایش کردم.
پدربزرگ، رویش چه نوشته شده است؟ پدربزرگ، چرا گریه می کنید؟ کاغذ به زمین
افتاد. رویش نوشته شده بود:

معنای خوشبختی این است که در دنیا کسی هست که
بی اعتنا به نتیجه، دوستت دارد .

لوئيزردن ، زني بود با لباسهاي كهنه و مندرس ، و نگاهي مغموم ، وارد خواروبار فروشي محله شد و با فروتني از صاحب مغازه خواست كمي خواروبار به او بدهد . به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نمي تواند كار كند و شش بچه شان بي غذا مانده اند .جان لانگ هاوس ، صاحب مغازه ، با بي اعتنايي ، محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست او را بيرون كند .زن نيازمند ، در حالي كه اصرار مي كرد گفت : "آقا شما را به خدا ، به محض اينكه بتوانم پولتان را مي آورم "

جان گفت نسيه نمي دهد . مشتري ديگري كنار پيشخوان ايستاده بود،وگفت و گوي آن دو را مي شنيد به مغازه دار گفت "ببين خانم چه مي خواهد خريد اين خانم با من "

خواروبارفروش با اكراه گفت : " لازم نيست خودم مي دهم ليست خريدت كو ؟"

لوئيز گفت:" اينجاست "

خواروبارفروش گفت : " ليستت را بگذار روي ترازو ، به اندازه وزنش هر چه خواستي ببر "

لوئيز با خجالت يك لحظه مكث كرد ، از كيفش تكه كاغذي درآورد ، و چيزي رويش نوشت و آن را روي كفه ترازو گذاشت ، همه با تعجب ديدند كفه ترازو پايين رفت .خواروبارفروش باورش نشد ، مشتري از سر رضايت خنديد .مغازه دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفه ديگر ترازو كرد . كفه ترازو برابر نشد ، آنقدر چيز گذاشت تا كفه ها برابر شدند .

در اين وقت ، خواروبارفروش با تعجب و دلخوري تكه كاغذ را برداشت ببيند روي آن چه

نوشته شده است .كاغذ ليست خريد نبود ، دعاي زن بود كه نوشته بود : اي خداي عزيزم ، تو از نياز من با خبري ، خودت آن را برآورده كن .

مغازه دار با بهت جنس ها را به لوئيز داد و همان جا ساكت و متحير خشكش زد . لوئيز خداحافظي كرد و رفت .

فقط اوست كه ميداند وزن دعاي پاك و خالص چقدر است ....

حالا نیاز من رو هم خودش میدونه خالص و پاک است نیازم خودش باید برآورده کنه من زورمو زدم همین و بس

امروز بهترین روز است

روزی زیبا- باعث آرامش من است

خداوندا! پناهش باش،یارش باش

جهان تاریکی محض است "میترسم" کنارش باش

تولدت مبارک.

يك روز هيچ شنبه ، تقويم بي ترحم

مرد از دروغ زخمي ، زن سخت بي تبسم

زن فكر مي كنئ باز، فكر گناه ديرين

فكر سقوط يك سيب، فكر طلاي گندم

مرد انتظار دارد زن مثل مرگ باشد

مرد از ترانه دورست ، يك سنگ – بي تكلم-

زن مرد را دوباره با يك رقيب ديده

اما مردد است از هذيان اين توهم

زن سوي جاده جاري ، ته مانده هاي خود را

پنهان نمي كند از چشمان هيز مردم

زن گريه مي كند در پايان اين ترانه

غرق تنفر از اين تقويم بي ترحم

و آنچه از ما بر جای مانده است

پیکری است تهی

با حفرهایی در صورت

که می گویند روزگاری در آنها درخشش عجیبی بود

از چشم هایی که از حادثه عشق تر بودند

و خدا را در چند قدمی خویش می دیدند!

سلام بر همگي

مي خوام يه چيزي بگم بعدش لينك زير رو تقديم كنم به همه دوستاي خوبم.

وقتي اين وبلاگ رو براي اولين خط خطي كردم يه عالمه دوستاي تازه و خوب پيدا كردم

 دوستايي كه هر كدومشون برام يه عالمه ارزش داشتن . آبجي فريبا كه ديگه از پارسال نيست.

 آبجي هليا كه اونم از پارسال نيست . و مرد بي غم كه هر گز اسمشو بهم نگفت پسر باحال و

 خوبي بود. و خيلياي ديگه كه نميشه اسم همشون رو بگم . اما سه سال پيش برام روزاي خوش

 زندگي بود . الان ديگه هيچ كدوم از اون دوستامو ندارم .

تازگيا هم دوباره مثل سه سال پيش شروع كردم به نوشتن مثل اون موقع ها اما اين بار اگه

 دوستاي خوبي مثل پيدا كردم هيچ وقت از دستشون نمي دم.

آبجي هليا وآبجي فريبا آخرين نامه اتون رو هنوز دارم هر موقع دلم واستون تنگ ميشه مي خونم .

راستي اگه يه روزي سر زدين بدونيد حال من خوب خوبه. ديگه مثل قبل نيستم .

تقديم به دوستان خوبم كليك كنيد

http://www.procreo. jp/labo/flower_ garden.swf

در این ازدحام شب عید

چه کسی به یاد من خواهد بود؟

چه فرقی می کند من پیراهن آبی پوشیده باشم

یا شلواری به رنگ قلوه سنگ های این پارک گیج و خسته ؟

وقتی عشق آلزایمر گرفته است

چه فایده که از بلندگوها جار بزنند

مردی که گم شده

مثل بچه ها رفتار می کند و

نام دختری را به زبان می آورد که سال ها پیش

در همین پارک گم شده است ؟!

احساس می کنم شدم یه بازیچه

بازیچه ای که شاید باور هیچکس نشه

وقتی به همه چیز خوب نگاه می کنی می بینی واقعا شدی بازیچه

بهترین کسی که شاید نشه باور کرد  یه روز بهت نارو بزنه

بعد مدتی برگرده بگه باهات شوخی کرده

بعد مدتی بگه ما محکوم به جدایی و فراموش کردن هستیم

خسته شدم خسته خسته

بازیچه شدم بازیچه شدی بازیچه

             روزت مبارک .........................

روزت مبارك ................

ای به محمّد بهشت ،یاسمن آورده ای     همسر شیر خدا ، شیر زن آورده ای
از شب میلاد بود شعلۀ تاب و تبش      پیش تر از جدّ و باب خوانده خدا زینبش
قصۀ کرب و بلا زمزمۀ هر شبش      فاطمه از جان ودل بوسه زند بر لبش

زینب ای آئینه زهرا نما

زینت وجه علی مرتضی

دلربائیت جهان را کرده مات

زائر رویت دو چشم مصطفی

گر نبودی عشق هم هرگز نبود

جلوه ای از یک ظهورت کربلا

حس احسان و نوع دوستی فقط در شغل پرستاری خلاصه نیست. بانویی که به یاری همسر جانبازش کمر بندد، مادری که سال ها بار پرستاری از فرزند معلولش را بر دوش می کشد، نیکوکاری که به یاری معلولان و سالمندان رنجور شتافته، همه نام پرافتخار پرستاری بر سینه دارند و بشارت پاداشی گران در آینده ای نه چندان دور. روز گرامی پرستار بر همه آنان مبارک باد.

چشم به آسودگی بر مبند. خواب را بگو که به غفلت بر چشمت پا ننهد. خستگی را بگو که در تو راه نیابد که بیماران، دل به مهر و صبوری تو بسته اند و چشم های نگران بسیاری در انتظار بهبود، به دست های پر تلاش تو خیره مانده است. بیدار باش و صبور. دست به دعا بردار که او یاری ات کند. دستت را به مهر خودش زنده سازد و چشمت را از نور ایمانش لبریز کند.

دل به اجابت او بسپار که او نیکوکاران را سخت دوست می دارد

روز میلاد زینب کبری(س)، پرستار همه عاطفه ها و همه ستاره های درخشان ایمان و عفّت و پرستار همه ارزش های زخم دیده در تاریخ شیعه را به همه پرستاران و منادیان انسانیّت و ایمان تبریک می گوییم؛ به همه پرستارانی که از پس ابر حیا و عفّت، باران عاطفه باریدند و به نور ایمان درونشان گرمای زندگی در کالبد جامعه جاری کردند

از آسمان پرسیدم پرستار کیست؟                    گفت: وسیع تر از من است

از کوه پرسیدم پرستار کیست؟                       گفت: مقاوم تر از من است

از آینه پرسیدم پرستار کیست؟                       گفت: پاک تر از من است

از آب پرسیدم پرستار کیست؟                       گفت: زلال تر از من است

از مادر پرسیدم پرستار کیست؟                     گفت: مهربانتر از من است

از پیامبر پرسیدم پرستار کیست؟                  گفت: از تمام یارانم به من نزدیک تراست

ازخودش پرسیدم پرستار کیست؟                  گفت: خادم خدا

اميدوارم با اين چندتا پيام و عكس بتونيم حتي گوشه اي و از هزاران كاري كه پرستاران در حق ما مي كنند جبران كرده باشيم . واقعا ازتون ممنون هستيم . به خصوص .......................

به زبان ساده بهتون تبريك مي گويم

دوستتون دارم

دوستت دارم

p.s. j.

شاباشی از گریه ها، با دسته ای شقایق

                          تقدیم من تو کردی، با جلوه ای همچو ماه

در آن سر کوه قاف، آدم نما نشسته

                          با دفتری به دستش، تنها نویسد از عشق

در آن هوای تیره، با آن مه غلیظش

                           گویی که عطر روبه، پیچیده در کمینش

با حسرتی از ازل،تا آخر نهایت

                        من ناگهان رسيدم، با بغض و بي شكايت

فرهاد بي بهانه با خاطرات محصور

                          با تیشه ای به دستش، مشغول كندن گور

شیرین کنار خسرو، شاد و خرامان شده

                           با رفتن فرهاد، دنیا به کامش شده

حسرت شده همان عشق، آمیزه اش خیانت

                          دنیا شده گرده ای، با گردش حسادت

من ناظر آن شبم، در ماورای تاریخ

                        فرهاد می درد دل، با ناخني همچو ميخ

از کوه قاف فرهاد، برداشت تکه سنگی

                        محکم گذاشت آن سنگ، بر جاي زنده قلبي

شیرین به جای عشوه، با جلوه اش می خَرد

                        ناز دو صد فرهاد، تا کی کند صبوری

فرهاد جای کندن با ده هزار تیشه

                        دل مي ستاند از هر ، شيرين ناز پيشه

در آخر ماجرا تنها شُدَست و حیران

                        آدم نما هم نوشت افول ماه تابان

آدم نما و تنها هر دو اسیر غم اند

                        از جلوه ي زمانه، تنها دو خط سرودند

آدم نما گر شود انسان نمای تنها

                        در گذر کوی عشق، آدم نما شد گدا

تنها کنار خدا، با اوراق مهیبش

                        با گریه ي شبانه، نا گه بگويد آنگاه

با گرمی وجودت، یا رب به سان گلها

                       جان دوباره‌اي ده ، بر اين اسير سرما

این شب ها
چشم های من خسته است
گاهی اشک ، گاهی انتظار
این سهم چشم های من است

غم نامه اي سرودم با بغض و آه و ماتم

آدم نما همي گفت، شرح دل ملالم

در گوشه اي از كتاب اشك تو را كشيدم

با خنده مليحت از زندگي بريدم

با گردش روزگار ، هر روز مي شدم پير

افسوس باشد اي دل، اكنون شده كمي دير

در طلب  وصل يار، زاغ سياه دادم

با ثروت جواني، رنج عبث خريدم

در طرب كوي دوست، هم نفس و هم نوا

كنار موج دريا نشسته ام بي صدا

با بارشي از دلم ، خون رگان گريستم

با حسرتي صنم را ، دست صبا سپردم

در آن سراي غربت كو يار آشنايي؟

برپيكر غريبي كو چتر مهرباني؟

جانا دلم بسوزد از غربت و جدايي

شهدي چشان خدايا، بر اين فقير جافي ...

گدایان بهر روزی طفل خود را کور می خواهند

                                    طبیب پست فطرت جمله خلق را رنجور می خواهند

مرده شورها رازیند بر مرگ مردم

ادم وقتی شعرای رضا صادقی گوش می کنه وقتی به حس درون رضا می ره

به آرامش عجیبی دست پیدا می کنه صداش و شعراش همه آرامش خاصی میده

ناصر جان هوای دلم باز ابری است از سردی فکرها خوش به حال تو که خودتو توی مرده ها جا زدی و رفتی ولی من چه ، مانده ام اینجا و در فنجان هیچ کس نمی گنجم دلم برایت تنگ تنگ است کاش من هم می توانستم این راه نا تمام را تمام کنم تا به تو بپیوندم این چند روزه ازت متشکرم که حال و هوای شرجی خیالت با من بود وبلاگ ولی اعتراف می کنم که حس عجیبی داشتم مثل حس بارانی تو ، کسی را ندیدم ولی احساسش کردم و می خواهم تا ابد این حال و هوا را با خودم داشته باشم تا آخر دوستش دارم و خواهم داشت حتی اگر مرا مثل مترسک شعرهایت دوست نداشته باشد منتظرم باش همین روزها وقتی خدا خواست میام پیشت

منتظرم باش

به نام اویی که تنها امید عاشقان برای زندگی کردن هست

سلام

سلامی که بهونه هر آشنایی است و بهونه ای برای صحبت کردن است.

کم کم غروب خدا از راه می رسد

صد حیف از این بساط که برچیده می شود

(عید فطر مبارک)

به کسی که نبودش نبود من بودنش جشن من

بسمه تعالی

خدایا دلم جرأتش قطره ای بیش نیست پس تو ای عشق خود او را به این دریا ببر

سلام

نمی دانم با کدامین واژه ها و کلمات حرفهایم را آغاز کنم

ترانه

تا تو با منی زمانه با منست

بخت و کام جاودانه با منست

تو بهار دلکشی و من چو باغ

شوروشوق صد جوانه با منست

یاد دلنشینت ای امید جان

هرکجا روم ، روانه با منست

ناز نوشخند صبح اگر تراست

شور گریه شبانه با منست

برگ عیش وجام چنگ اگر چه نیست

رقص ومستی و ترانه با منست

گفتمش: مراد من ؟ به خنده گفت:

 لابه ازتو وبهانه با منست

گفتمش: من آن سمند سرکشم ...

خنده زد که تازیانه با منست!

هرکسش گرفته دامن نیاز

ناز چشمش این میان با منست

خواب نازت ای پری ز سرپريد

شب خوشت که شب فسا نه با منست

سکوت با ما چه  کرده ای

بر دل نقش بسته ای